W minioną sobotę wystartowaliśmy w regatach „Błękitna Wstęga Zalewu Włocławskiego". Poprowadziłem reprezentacyjną załogę mojego sponsora, firmy Brügmann S.A., w skład której weszli: Prezes Pan Radosław Cierpial oraz Panowie Krystian Kędzierski i Andrzej Józefowicz   Wygraliśmy imprezę w klasie T2 (średniej wielkości jachty kabinowe) a także zwyciężyliśmy w wyścigu o Memoriał Benedykta Michewicza. Wyścig ten, rozegrano w formule przelicznikowej. Oznacza to, że każdy jacht, po podstawieniu do odpowiedniego wzoru jego masy, powierzchni żagli, długości kadłuba i kilku innych czynników, otrzymuje swój przelicznik – konkretną wartość liczbową. Później ta wartość, mnożona przez czas, jaki uzyskał jacht na mecie, daje wynik. Kto uzyska najlepszy - wygrywa. Przeliczniki powstały po to, aby znaleźć wspólny mianownik dla jachtów o różnej prędkości. Słowem, wyrównać szanse. I tak, finiszując na piątej pozycji, po przemnożeniu przez nasz przelicznik, zwyciężyliśmy! Był to dla mnie pierwszy start w wyścigu tego typu. Znając jego ideę, starałem się zameldować jak najszybciej na mecie, ale nie spodziewałem się, że możemy zwyciężyć. Załoga nie kryła radości i zaskoczenia, gdy na brzegu, tuż przed ceremonią zakończenia regat, dowiedzieliśmy się, że to właśnie nam przypadła w udziale statuetka Wyścigu Memoriałowego. Błękitną Wstęgę – nagrodę dla bezwzględnie najszybszej łódki, wywalczyła załoga Romualda Knasieckiego na Omedze.

Wyścigi były bardzo emocjonujące, zwłaszcza, że ideą Błękitnej Wstęgi, jest wspólny start wszystkich jachtów, niezależnie od klasy – szybszych, wolniejszych, mniejszych czy większych. A na starcie stanęło niemal pięćdziesiąt załóg! W takim tłumie łatwo było o błąd. Na szczęście załoga, mimo że na co dzień zajmuje się sprawami firmy, w regatach spisała się na medal. Jak widać na wynikach, dosłownie! Pomogły skupienie, olbrzymia ambicja i kilka treningów, które odbyliśmy przed regatami. Na pewno konkurencja ma cichą nadzieję, że Brügmann przestanie produkować systemy okien, a zajmie się tylko sportem! Niestety, jeśli w biznesie są choć w połowie tak ambitni jak na wodzie, muszę zmartwić. Nie odpuszczą! W Wyścigu Memoriałowym, jeszcze na dolnej boi mieliśmy około siedemdziesiąt metrów straty do jachtu identycznego jak nasz. A skoro identyczny, to z takim samym przelicznikiem. Finiszując w takiej kolejności, to przeciwnicy zgarnęliby zwycięstwo. Tyle że wówczas nie wiedzieliśmy że walczymy o zwycięstwo w ogóle. Zależało nam na wygranej ze wspomnianą załogą, bo też ścigała się w T2. Do mety zostało jeszcze sporo dystansu i choć wydawało się, że nie damy rady, zaczęliśmy walkę. Konkurenci nas pilnowali, ale staraliśmy się znaleźć miejsce do odrobienia strat. Wykonaliśmy chyba ze dwadzieścia zwrotów, szukając zysku na każdym możliwym szkwale, na każdej zmianie wiatru. Mimo że startowaliśmy razem pierwszy raz, manewry wychodziły nam świetnie a w tym przypadku to one były kluczem do sukcesu. Mając niecałe dwieście metrów do mety przepłynęliśmy konkurentom kilka metrów przed dziobem i już nie oddaliśmy prowadzenia. Szanse na wygraną nie były duże, ale nikt nie maił wątpliwości że musimy spróbować. Opłaciło się! Chyba największą wygraną była wspólna radość. W odróżnieniu od regat na Finnie, gdzie z porażką, czy ze zwycięstwem jestem sam, we Włocławku zwyciężył duch drużyny!