Przez cztery dni eliminacji ścigaliśmy się w dwunastu wyścigach, po których z czwartą pozycją wszedłem do finału. W Wyścigu Finałowym dla pierwszych sześciu zawodników, preferowana była lewa strona trasy. Zawalczyłem więc o to, by wystartować jako pierwszy z lewej. Zaatakowałem lidera regat Pietera Jana Postmę i wskoczyłem mu na zawietrzną. Miałem więc perfekcyjną pozycję do walki. Niestety za lekko wpiąłem szoty w knagę, które kilkanaście sekund po starcie wypięły się, a ja z pełnego balastu wpadłem do wody. (Ten moment widać na fotografii przy newsie) Mimo że pozbierałem się bardzo szybko, straciłem tyle, że nie miałem szansy nawiązać bezpośredniej walki z rywalami. Wyścig trwał krótko i mimo, że odrabiałem straty, finiszowałem na szóstym miejscu i tak też zakończyłem całe regaty. To trzecie międzynarodowe zawody w tym sezonie i trzeci wywalczony finał. Mam powody do zadowolenia, bo tym razem silne wiatry wybitnie mnie nie faworyzowały!

To tyle w kwestii wyniku, dalsza część to morskie opowieści „dla chętnych” o małym Armagedonie, jaki mieliśmy drugiego dnia rywalizacji.

A momentami było groźnie. Wiało niemal sztormowo, co w połączeniu z krótką, stromą falą czyniło z żeglowania z wiatrem niemałe wyzwanie. Akwen Medemblik jest bardzo płytki i kilku zawodników, po wywrotkach połamało maszty. Miałem tego dnia sporo przygód. Po wyjściu z portu zauważyłem, że outhaul (linka regulująca naciąg żagla po bomie) spadła z bloczka i zaklinowała się przy jego ośce. W takich warunkach nie da się jej wyciągnąć bez zdjęcia żagla. Fale robiły z łódką co chciały i akcja ściągania żagla w połowie została przerwana wywrotką. Nogi miałem zaplątane w linki, a łódka coraz bardziej mnie przykrywała. Perspektywa lekkich niedoborów powietrza, które mnie za chwilę czekały nie była zbyt krzepiąca. Dwa spokojne oddechy, póki jeszcze widać, jak jestem zaplątany, kilka ruchów i mogłem wypływać spod łódki… łatwiej powiedzieć niż zrobić. Po postawieniu Finna wyszarpałem (chyba cudem) zblokowaną linkę i włożyłem na miejsce. Okazało się że popękało łożysko bloczka i wieczorem musiałem wymienić bom, ale póki nie ruszałem tej regulacji, dało się pływać. Postawienie żagla też nie było łatwe. Łódka, która normalnie przecież wydaje się całkiem spora i ciężka, była rzucana falami na boki jak ulęgałka. Wichura miała za nic moje słowa dezaprobaty i jakoś nie bardzo przycichła. Trener wziął mnie na hol, aby utrzymać dziób w kierunku wiatru. Ale żeby ustabilizować łódkę, musiał dość szybko płynąć. Tak więc w okolicznościach konkursu rodeo, tylko bez strzemion i wodzy, jakoś wciągnąłem żagiel na maszt. Całe zdarzenie trochę trwało i w tym momencie do startu zostało siedem minut. A byliśmy jeszcze dobrze ponad kilometr od trasy, na szczęście z wiatrem. Udało mi się nawet zdążyć, kończąc tę część podróży z gestem. Otóż przed samym statkiem komisji zaczęło mnie przechylać na nawietrzną. Maszt był niemal w poziomie, bom celował w niebo, płetwa sterowa nawet nie chwytała wody. Nie wiem w jaki sposób, ale jedną nogę miałem już w tamtej chwili pod pasem balastowym, a drugą (od strony dziobu) już za burtą, ryjącą w wodę. Tę nogę podwinęło mi w tył i głową uderzyłem w pokład. Krwiaka pod okiem mam minimalnego, chyba tylko dlatego, że było tak zimno, że nie miał szans się rozwinąć. Udało mi się przy okazji nie wywrócić, za co na brzegu dostałem gratulacje od konkurenta z Wielkiej Brytanii, który akurat widział to z bliska. Akrobatyka to jednak nie moja specjalność, więc skupiłem się na wyścigu. O ile kursy na wiatr były w miarę bezpieczne, o tyle z wiatrem przeżywaliśmy ciężkie chwile. Natura potraktowała wszystkich zawodników jednakowo, bez względu na starz i dotychczasowe osiągnięcia. Wywracał się każdy i to nie raz. Samo odpadanie było niemałym wyzwaniem. Niestety złamało się w stawce kilka masztów i proszę mi wierzyć, taki widok jest bolesny. W takich warunkach walczy się w większej mierze z żywiołem i samym sobą, niż przeciwnikami. Podsumowując, powiało, poobijało, połamało i wywiało do domu.

Pozdrawiam

Piotr Kula POL 17