Dwóch Polaków zakwalifikowanych do Wyścigu Medalowego w Klasie Finn. Rafał Szukiel obecnie na siódmym miejscu, Piotr Kula na ósmym.

Wczoraj miejscowi zapowiadali najzimniejszy dzień w historii Florydy. I faktycznie był NAJ... Najdziwniejszy i najbardziej nieprzewidywalny pogodowo jakiego mogliśmy się spodziewać. Niska temperatura miała przyjść wraz z silnym wiatrem. Z portu wypływaliśmy w silnych podmuchach, zadowoleni, że po dwóch dniach siedzenia w środku łódek w końcu powalczymy w wymagających warunkach. Po dopłynięciu na start okazało się, że nie ma na czym się ścigać. Nad zatoką rozciągała się wielka granatowa chmur a za nią jeszcze jedna, większa i ciemniejsza.. Wystartowaliśmy w słabym wietrze i obaj z Rafałem popłynęliśmy pod chmurę. Po paru minutach przyszedł spod niej silny, odkręcony na naszą korzyść wiatr. Płynęliśmy w ścisłej czołówce. Na ostatnim pełnym kursie nagle szkwały się skończyły i po chwili przyszły z nieco innego kierunku. Spowodowało to lekkie przegrupowanie w stawce. Połowa łódek niemal stała w miejscu, gdy pozostali zbliżali się szybko do boi. Rafał wyprzedził na tym dwie łódki (w tym mnie), dostając szybciej wiatr, ja straciłem dwie pozycje (w tym automatycznie Rafała). Skończyliśmy na miejscach 4 i 7.
Drugi wyścig zaczął się w silnym wietrze. Także tym razem żeglowaliśmy na czele stawki. W międzyczasie wspomniana druga chmura nadciągnęła nad trasę i „poprzestawiała” wszystkie kursy. Na górną boję drugiej halsówki wpływaliśmy na półwietrze. Po jej minięciu z półwiatru zrobił się fordewind. Po nim z fordewindu niesamowity baksztag. Niesamowity, bo „stare” fale jeszcze nie wygasły, a wiatr wiejący z siłą trzydziestu węzłów nałożył na nie nowe. Płynęliśmy po wzburzonej tafli w niestabilnych szkwałach. Bryzgająca spod burt woda całkowicie nas zalewała. Momentami nie można było zobaczyć niczego przed sobą. Trzeba było prowadzić łódkę „ na czuja” Obok mnie żeglował Mistrz Świata z 2007 roku Hiszpan Rafael Trujillo. Nagle jego łódka złapała przechył na nawietrzną, zaczęła odpadać i w końcu się wywróciła. Kilka miejsc przede mną płynął Rafał. Żeglował pewnie i mimo, że warunki skłaniały bardziej do walki o utrzymanie się bez wywrotki, wyprzedził Peera Moberga z Norwegii. Zaraz za nimi płynął lider regat, Kanadyjczyk Chris Cook. On także popełnił błąd i wywrócił się, tym razem na zawietrzną. Do dolnej boi zostało dwieście metrów. Jej minięcie praktycznie gwarantowało ukończenie wyścigu topem do góry, bo zostawał już wtedy jeden hals bajdewindem do mety. Po ominięciu leżącego jeszcze Kanadyjczyka dotarłem do boi, a za nią do mety. Rafał ukończył na czwartej a ja na siódmej pozycji. Tak dziwnych warunków nie doświadczyliśmy od czasu treningów przedolimpijskich w Chinach. Roszady pozycji, wywrotki, zmiany wiatru po kilkadziesiąt stopni, fale z dwóch kierunków. Zabrakło tylko deszczu, który padał mocno na trasie windsurferów. W rezultacie Rafał utrzymał się na siódmej lokacie. Mi udało się wskoczyć z dziesiątego na ósme miejsce. Przed nami Wyścig Medalowy. Punkty będą liczone podwójnie, a wystartuje pierwsza dziesiątka sklasyfikowanych zawodników.
Zapraszam do działu ZDJĘCIA, gdzie znaleźć można dwie galerie zdjęć z regat.

Relacja z Wyścigu Medalowego jeszcze dziś późnym wieczorem czasu polskiego.

Pozdrawiam serdecznie
Piotr Kula POL 17