Tegoroczne Mistrzostwa Polski odbyły się na Zatoce Gdańskiej u wybrzeży Górek Zachodnich. W dniach 22-25 września ścigaliśmy się w jedenastu wyścigach. Wygrywając we wszystkich zdobyłem tytuł Mistrza Polski. Srebrny medal wywalczył Jakub Dumara. Trzeci w zawodach był Andrii Gusenko z Ukrainy. Brązowy medal Mistrzostw Polski trafił do Miłosza Wojewskiego, czwartego zawodnika klasyfikacji generalnej.

W Pierwszych trzech dniach regat walczyliśmy w silnym wietrze wiejącym od brzegu. Mimo, iż trasa była ustawiona daleko od portu, wiatr często zmieniał kierunek i siłę. Wymuszało to bardzo czujną żeglugę, bo w takiej pogodzie, każdy błąd taktyczny wiele kosztuje. Bezpośrednio przed regatami spędziłem w Górkach Zachodnich dwa tygodnie. Przyzwyczajałem się do panujących na akwenie mistrzostw warunków i byłem świetnie przygotowany do tych regat. W niektórych miałem olbrzymią przewagę nad kolejnym przeciwnikiem, ale były też takie, w których walka trwała do samej mety. Podczas jednego z wyścigów, walcząc o lepszą pozycję do startu ze zdobywcą srebrnego medalu Jakubem Dumarą, uderzyłem w jego kadłub i musiałem przyjąć na siebie karę dwóch obrotów wokół własnej osi. Wszyscy moi przeciwnicy ruszyli, a ja po wykonaniu kary wystartowałem ostatni. Wyścig trwa jednak godzinę więc nie tracąc zimnej krwi wykorzystywałem każdą zmianę wiatru żeby wrócić o czołówki. Pierwszą boję minąłem na drugiej pozycji i zacząłem gonić Kubę, który po świetnym starcie prowadził wyścig. Powyżej pewnej siły wiatru, w klasie Finn żeglując z wiatrem można pompować, czyli zagarniać z dużą mocą wiatr żaglem, aby wejść w ślizg z falą. (Nie jest to dozwolone w słabszym wietrze). To ciężka fizyczna praca. Obaj dawaliśmy z siebie wszystko, bo było wiadomo, że ten, który okrąży dolną boję pierwszy, będzie mógł swobodnie rozgrywać resztę wyścigu i trzymać drugiego w szachu. W tym czasie znacznie uciekliśmy pozostałym przeciwnikom. Wyszedłem z tego pojedynku zwycięsko i nie oddałem już prowadzenia, choć cała reszta wyścigu była równie intensywna. Na zakończenie regat, mieliśmy zupełnie słaby wiatr. Został do rozegrania jeden wyścig i mimo że już wówczas miałem zagwarantowane złoto, chciałem się sprawdzić z przeciwnikami w zupełnie innych warunkach pogodowych. Wystartowałem dobrze, ale przed pierwszą boją spora grupa znalazła się w silniejszym niż ja wietrze i mimo że zaraz za nimi, minąłem pierwszą boję dopiero siódmy. Popłynąłem bardzo sprawnie kurs z wiatrem i drugą halsówkę zaczynałem na drugiej pozycji, tuż za liderem. Prowadzący wówczas wyścig Tomasz Kośmicki jest ode mnie lżejszy, co w słabym wietrze dawało mu przewagę prędkości. Do następnej boi ścigaliśmy się niemal dwadzieścia minut i w tym czasie, po kilku dobrych zagrywkach taktycznych udało mi się uzyskać jedynie kilka metrów przewagi. Wystarczyło to jednak żeby swobodnie pożeglować z wiatrem do mety po komplet zwycięstw w regatach.  Mimo że zacząłem tegoroczny sezon po rehabilitacji kolana, był on dla mnie lepszy niż ubiegły, tym bardziej cieszę się, że kończę go złotym medalem Mistrzostw Polski.